dinsdag 19 september 2017

Bette Davis

Ik kwam Bette Davis tegen in de kringloopwinkel. Voor slechts €1,20. Dat is geen geld voor een actrice met haar staat van dienst. Ik kwam haar niet persoonlijk tegen, de vrouw is al ruim een kwart eeuw dood. Maar ik zag een biografie van de hand van James Spada. Voor dit geld kon ik deze levensbeschrijving niet laten liggen.
Nee, het is niet zo dat ik een filmkenner ben. Dit boek kocht ik dan ook niet zozeer vanwege de prestaties op het doek. Wel vanwege een lied van Bob Dylan, waarin zij wordt genoemd: Desolation Row. In het tweede couplet zingt de gelauwerde tekstdichter:

Cinderella, she seems so easy
It takes one to know one,” she smiles
And puts her hands in her back pockets
Bette Davis style

Wat voor stijl is dat dan? Om daar achter te komen, heb ik dit boek meegenomen. Ik ben het nu aan het lezen. Een bespreking volgt nog. Te zijner tijd. Maar voor nu is het genoeg. Het is voldoende om terug te denken aan dat optreden van Dylan in de Heineken Music Hall van 10 november 2003, toen ik dit lied voor het eerst hoorde. Of anders het laatste optreden van Dylan waar ik bij was, in dezelfde zaal maar toen AFAS Live geheten (16 april 2017).
It takes one to know one.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen