woensdag 28 juni 2017

Setlist Kingston, Ontario, 27 juni 2017

Things Have Changed (Bob on piano, Donnie on pedal steel)
Don’t Think Twice, It’s All Right (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Highway 61 Revisited (Bob on piano, Donnie on lap steel)
Why Try To Change Me Now (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Summer Days (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar)
Make You Feel My Love (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Duquesne Whistle (Bob on piano, Donnie on lap steel,Tony on standup bass)
Melancholy Mood (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Stormy Weather (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Pay In Blood (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Once Upon A Time (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Tangled Up In Blue (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Early Roman Kings (Bob on piano, Donnie on lap steel, Tony on standup bass)
Desolation Row (Bob on piano, Donnie on electric mandolin, Tony on standup bass)
Soon After Midnight (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar)
That Old Black Magic (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Long And Wasted Years (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Autumn Leaves (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Ballad Of A Thin Man (Bob on piano, Donnie on lap steel)


Bovenstaand de setlist van gisteravond in Kingston, Ontario (met dank aan BobLinks).

maandag 26 juni 2017

Setlist Syracuse, New York, 25 juni 2017

Things Have Changed (Bob on piano, Donnie on pedal steel)
Don’t Think Twice, It’s All Right (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Highway 61 Revisited (Bob on piano, Donnie on lap steel)
Why Try To Change Me Now (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Summer Days (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar)
Make You Feel My Love (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Duquesne Whistle (Bob on piano, Donnie on lap steel,Tony on standup bass)
Melancholy Mood (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Stormy Weather (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Pay In Blood (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Once Upon A Time (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Tangled Up In Blue (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Early Roman Kings (Bob on piano, Donnie on lap steel, Tony on standup bass)
Desolation Row (Bob on piano, Donnie on electric mandolin, Tony on standup bass)
Soon After Midnight (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar)
That Old Black Magic (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Long And Wasted Years (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Autumn Leaves (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Ballad Of A Thin Man (Bob on piano, Donnie on lap steel)


Bovenstaand de setlist van gisteravond in Syracuse, New York (met dank aan BobLinks).

zondag 25 juni 2017

Setlist Kingston, New York (2/2), 24 juni 2017

Things Have Changed (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Don’t Think Twice, It’s All Right (Bob on piano, Donnie on lap steel)
Highway 61 Revisited (Bob on piano, Donnie on lap steel)
Why Try To Change Me Now (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Summer Days (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar)
Love Sick (Bob on piano, Donnie on pedal steel)
Duquesne Whistle (Bob on piano, Donnie on lap steel,Tony on standup bass)
Melancholy Mood (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Stormy Weather (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Pay In Blood (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Once Upon A Time (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Early Roman Kings (Bob on piano, Donnie on lap steel, Tony on standup bass)
Tangled Up In Blue (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Desolation Row (Bob on piano, Donnie on electric mandolin, Tony on standup bass)
Soon After Midnight (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar)
That Old Black Magic (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Long And Wasted Years (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Autumn Leaves (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Ballad Of A Thin Man (Bob on piano, Donnie on lap steel)


Bovenstaand de setlist van gisteravond in Kingston, New York (met dank aan BobLinks).

zaterdag 24 juni 2017

Setlist Kingston, New York (1/2), 23 juni 2017

Things Have Changed (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Don’t Think Twice, It’s All Right (Bob on piano, Donnie on lap steel)
Highway 61 Revisited (Bob on piano, Donnie on lap steel)
Why Try To Change Me Now (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Summer Days (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar)
Love Sick (Bob on piano, Donnie on pedal steel)
Duquesne Whistle (Bob on piano, Donnie on lap steel,Tony on standup bass)
Melancholy Mood (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Stormy Weather (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Pay In Blood (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Once Upon A Time (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Early Roman Kings (Bob on piano, Donnie on lap steel, Tony on standup bass)
Tangled Up In Blue (Bob on piano, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar)
Desolation Row (Bob on piano, Donnie on electric mandolin, Tony on standup bass)
Soon After Midnight (Bob on piano, Donnie on lap steel, Stu on acoustic guitar)
That Old Black Magic (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)
Long And Wasted Years (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Autumn Leaves (Bob center stage, Donnie on pedal steel, Tony on standup bass)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on piano, Donnie on violin, Stu on acoustic guitar, Tony on standup bass)
Ballad Of A Thin Man (Bob on piano, Donnie on lap steel)


Bovenstaand de setlist van gisteravond in Kingston, New York (met dank aan BobLinks). Vanavond de tweede show in deze New Yorkse stad.

donderdag 22 juni 2017

Setlist Providence, Rhode Island, 21 juni 2017

Things Have Changed
Don’t Think Twice, It’s All Right (Bob did not play guitar)
Highway 61 Revisited
Why Try To Change Me Now
Summer Days
Love Sick
Duquesne Whistle
Melancholy Mood
Stormy Weather
Pay In Blood
Once Upon A Time
Early Roman Kings
All Or Nothing At All
Desolation Row
Soon After Midnight
That Old Black Magic
Long And Wasted Years
Autumn Leaves

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Providence, Rhode Island (met dank aan BobLinks).

woensdag 21 juni 2017

Setlist Shelburne, Vermont, 20 juni 2017

Things Have Changed
Don’t Think Twice, It’s All Right (Bob did not play guitar)
Highway 61 Revisited
Why Try To Change Me Now
Summer Days
Love Sick
Duquesne Whistle
Melancholy Mood
Stormy Weather
Pay In Blood
Once Upon A Time
Early Roman Kings
All Or Nothing At All
Desolation Row
Soon After Midnight
That Old Black Magic
Long And Wasted Years
Autumn Leaves

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Shelburne, Vermont (met dank aan BobLinks).

maandag 19 juni 2017

Setlisten Dover, Delaware, 17 juni 2017 en Wallingford, Connecticut, 18 juni 2017

Dover, Delaware, 17 juni 2017

Things Have Changed (Bob on piano)
It's All Over Now, Baby Blue (Bob on piano)
Highway 61 Revisited (Bob on piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on piano)
Beyond Here Lies Nothin' (Bob on piano)
Make You Feel My Love (Bob on piano)
Lonesome Day Blues (Bob on piano)
Don't Think Twice, It's All Right (Bob on piano)
Summer Days (Bob on piano)
Blind Willie McTell (Bob on piano)
Duquesne Whistle (Bob on piano)
A Hard Rain's A-Gonna Fall (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on piano)
Love Sick (Bob on piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on piano)

Bovenstaand de setlist van zateradgavond in Dover (met dank aan BobLinks). Schitterende lijst, met onder meer Make You Feel My Love en Blind Willie McTell. Een krent in de pap.


Wallingford, Connecticut, 18 juni 2017

Things Have Changed
It Ain't Me, Babe (Bob on guitar)
Highway 61 Revisited
Stormy Weather
Summer Days
Scarlet Town
Duquesne Whistle
Melancholy Mood
Once Upon A Time
Pay In Blood
Why Try To Change Me Now
Early Roman Kings
Desolation Row
All Or Nothing At All
Soon After Midnight
That Old Black Magic
Long And Wasted Years
Autumn Leaves

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van Wallingford, Connecticut, van gisteravond (met dank aan BobLinks).

zaterdag 17 juni 2017

Plagiaat

Bob Dylan leverde anderhalve week zijn Nobel Lecture in, op de valreep om het bijbehorende bedrag bij de Nobelprijs voor de Literatuur te ontvangen. Eén van de eisen om de 820.000 euro te ontvangen, is het maken van deze toespraak. Dylan leverde de toespraak zowel in audio als tekst in. “De toespraak is buitengewoon,” oordeelde Academie-secretaris Sara Danius, aldus de Academie in het bericht van Tweede Pinksterdag. Maar volgens Andrea Pitzer van de website Slate.com heeft Dylan delen van zijn verhaal zonder bronvermelding overgenomen.
De ‘Moby-Dick-teksten’ zijn afkomstig van de website SparkNotes, waar gratis analyses van onder meer poëzie en filosofie kunnen worden gedownload. Pitzer legde de teksten van Dylan over Moby-Dick naast de uitleg op de website en zag dat van de 78 regels die Dylan wijdt aan het boek, er meer dan twintig veel gelijkenis vertonen met de tekst op SparkNotes.
Dylan en plagiaat, het is een eindeloos thema. In 2001 zouden volgens critici zinnen uit het album “Love and Theft” zijn overgenomen uit de Engelse vertaling van het Japanse boek Confessions of a Yakuza, dat hetzelfde jaar werd gepubliceerd. Veel teksten op het album Modern Times (2006) zouden bovendien ontleend zijn aan werk van de negentiende-eeuwse dichter Henry Timrod.
Etienne Verschuren schrijft in NRC Handelsblad deze conclusie: “Toch is het op zijn minst vreemd te noemen dat de teksten die Dylan uitsprak over een van zijn grote inspiratiebronnen meer gelijkenis vertonen met een analyse over het boek, dan met de klassieker zelf. Wellicht haalde Dylan - die de Nobellezing voor 10 juni moest hebben gegeven om het prijzengeld van ruim 800.000 euro te kunnen innen - in alle haast wat naslagwerken door elkaar.”
Dylan doet met zijn vermeende plagiaat iets wat hij geleerd heeft uit de folk-wereld: het is een reguliere gang van zaken dat er leentje-buur wordt gepleegd. Teksten en melodieën worden van elkaar geleend, zonder dat de bron wordt weergegeven. Een traditional wordt zodoende met gemak toegeschreven aan een hedendaagse singer-songwriter, terwijl het lied al eeuwen kan bestaan, bijvoorbeeld vanuit de slavernij.
In 2012 gaf Dylan een interview aan Rolling Stone, waar onderstaand gedeelte in voorkomt:

Before we end the conversation, I want to ask about the controversy over your quotations in your songs from the works of other writers, such as Japanese author Junichi Saga's "Confessions of a Yakuza," and the Civil War poetry of Henry Timrod. Some critics say that you didn 't cite your sources clearly. Yet in folk and jazz, quotation is a rich and enriching tradition. What's your response to those kinds of charges?
Oh, yeah, in folk and jazz, quotation is a rich and enriching tradition. That certainly is true. It's true for everybody, but me. I mean, everyone else can do it but not me. There are different rules for me. And as far as Henry Timrod is concerned, have you even heard of him? Who's been reading him lately? And who's pushed him to the forefront? Who's been making you read him? And ask his descendants what they think of the hoopla. And if you think it's so easy to quote him and it can help your work, do it yourself and see how far you can get. Wussies and pussies complain about that stuff. It's an old thing – it's part of the tradition. It goes way back. These are the same people that tried to pin the name Judas on me. Judas, the most hated name in human history! If you think you've been called a bad name, try to work your way out from under that. Yeah, and for what? For playing an electric guitar? As if that is in some kind of way equitable to betraying our Lord and delivering him up to be crucified. All those evil motherfuckers can rot in hell.

Seriously?
I'm working within my art form. It's that simple. I work within the rules and limitations of it. There are authoritarian figures that can explain that kind of art form better to you than I can. It's called songwriting. It has to do with melody and rhythm, and then after that, anything goes. You make everything yours. We all do it.

When those lines make their way into a song, you're conscious of it happening?
Well, not really. But even if you are, you let it go. I'm not going to limit what I can say. I have to be true to the song. It's a particular art form that has its own rules. It's a different type of thing. All my stuff comes out of the folk tradition – it's not necessarily akin to the pop world.

Plagiaat. Ik denk er het mijne over.

vrijdag 16 juni 2017

Setlisten Port Chester, New York, 13, 14 en 15 juni 2017

Port Chester, New York (1/3), 13 juni 2017

Things Have Changed (Bob standing at piano)
Don't Think Twice, It's All Right (Bob sitting at piano)
Highway 61 Revisited (Bob standing at piano)
Beyond Here Lies Nothin' (Bob sitting at piano)
I Could Have Told You (Bob center stage)
Pay In Blood (Bob standing at piano)
Melancholy Mood (Bob on piano then center stage)
Duquesne Whistle (Bob sitting at piano)
Stormy Weather (Bob standing at piano)
Tangled Up In Blue (Bob sitting at piano)
Early Roman Kings (Bob standing at piano)
Spirit On The Water (Bob Bob sitting at piano)
Love Sick (Bob standing at piano)
All Or Nothing At All (Bob center stage)
Desolation Row (Bob standing at piano)
Soon After Midnight (Bob standing at piano)
That Old Black Magic (Bob center stage)
Long And Wasted Years (Bob center stage)
Autumn Leaves (Bob center stage)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob sitting at piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob standing at piano)

Bovenstaand de setlist van de eerste avond in Port Chester, New York (met dank aan BobLinks).

Port Chester, New York (2/3), 14 juni 2017

Things Have Changed
To Ramona (Bob on GUITAR)
Highway 61 Revisited
Stormy Weather
Summer Days
Scarlet Town
Duquesne Whistle
Melancholy Mood
This Nearly Was Mine
Pay In Blood
Why Try To Change Me Now
Early Roman Kings
Desolation Row
All Or Nothing At All
Soon After Midnight
That Old Black Magic
Long And Wasted Years
Autumn Leaves

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van de tweede avond in Port Chester (met dank aan BobLinks).

Port Chester, New York (3/3), 15 juni 2017

Things Have Changed
Don't Think Twice, It's All Right (Bob on GUITAR)
Highway 61 Revisited
Stormy Weather
Summer Days
Scarlet Town
Duquesne Whistle
Melancholy Mood
This Nearly Was Mine
Pay In Blood
Why Try To Change Me Now
Early Roman Kings
Desolation Row
All Or Nothing At All
Soon After Midnight
That Old Black Magic
Long And Wasted Years
Autumn Leaves

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Port Chester (met dank aan BobLinks), de afsluitende avond van de drie shows. Dylan weer op gitaar, dat belooft nog wat!

En dan is er nog dat nieuws van Dylan's plagiaat. Ach ja, c'est tout.

maandag 5 juni 2017

Bob Dylan's Nobel Lecture

When I first received this Nobel Prize for Literature, I got to wondering exactly how my songs related to literature. I wanted to reflect on it and see where the connection was. I’m going to try to articulate that to you. And most likely it will go in a roundabout way, but I hope what I say will be worthwhile and purposeful.
If I was to go back to the dawning of it all, I guess I’d have to start with Buddy Holly. Buddy died when I was about eighteen and he was twenty-two. From the moment I first heard him, I felt akin. I felt related, like he was an older brother. I even thought I resembled him. Buddy played the music that I loved – the music I grew up on: country western, rock ‘n’ roll, and rhythm and blues. Three separate strands of music that he intertwined and infused into one genre. One brand. And Buddy wrote songs – songs that had beautiful melodies and imaginative verses. And he sang great – sang in more than a few voices. He was the archetype. Everything I wasn’t and wanted to be. I saw him only but once, and that was a few days before he was gone. I had to travel a hundred miles to get to see him play, and I wasn’t disappointed.
He was powerful and electrifying and had a commanding presence. I was only six feet away. He was mesmerizing. I watched his face, his hands, the way he tapped his foot, his big black glasses, the eyes behind the glasses, the way he held his guitar, the way he stood, his neat suit. Everything about him. He looked older than twenty-two. Something about him seemed permanent, and he filled me with conviction. Then, out of the blue, the most uncanny thing happened. He looked me right straight dead in the eye, and he transmitted something. Something I didn’t know what. And it gave me the chills.
I think it was a day or two after that that his plane went down. And somebody – somebody I’d never seen before – handed me a Leadbelly record with the song “Cottonfields” on it. And that record changed my life right then and there. Transported me into a world I’d never known. It was like an explosion went off. Like I’d been walking in darkness and all of the sudden the darkness was illuminated. It was like somebody laid hands on me. I must have played that record a hundred times.
It was on a label I’d never heard of with a booklet inside with advertisements for other artists on the label: Sonny Terry and Brownie McGhee, the New Lost City Ramblers, Jean Ritchie, string bands. I’d never heard of any of them. But I reckoned if they were on this label with Leadbelly, they had to be good, so I needed to hear them. I wanted to know all about it and play that kind of music. I still had a feeling for the music I’d grown up with, but for right now, I forgot about it. Didn’t even think about it. For the time being, it was long gone.
I hadn’t left home yet, but I couldn’t wait to. I wanted to learn this music and meet the people who played it. Eventually, I did leave, and I did learn to play those songs. They were different than the radio songs that I’d been listening to all along. They were more vibrant and truthful to life. With radio songs, a performer might get a hit with a roll of the dice or a fall of the cards, but that didn’t matter in the folk world. Everything was a hit. All you had to do was be well versed and be able to play the melody. Some of these songs were easy, some not. I had a natural feeling for the ancient ballads and country blues, but everything else I had to learn from scratch. I was playing for small crowds, sometimes no more than four or five people in a room or on a street corner. You had to have a wide repertoire, and you had to know what to play and when. Some songs were intimate, some you had to shout to be heard.
By listening to all the early folk artists and singing the songs yourself, you pick up the vernacular. You internalize it. You sing it in the ragtime blues, work songs, Georgia sea shanties, Appalachian ballads and cowboy songs. You hear all the finer points, and you learn the details.
You know what it’s all about. Takin’ the pistol out and puttin’ it back in your pocket. Whippin’ your way through traffic, talkin’ in the dark. You know that Stagger Lee was a bad man and that Frankie was a good girl. You know that Washington is a bourgeois town and you’ve heard the deep-pitched voice of John the Revelator and you saw the Titanic sink in a boggy creek. And you’re pals with the wild Irish rover and the wild colonial boy. You heard the muffled drums and the fifes that played lowly. You’ve seen the lusty Lord Donald stick a knife in his wife, and a lot of your comrades have been wrapped in white linen.
I had all the vernacular all down. I knew the rhetoric. None of it went over my head – the devices, the techniques, the secrets, the mysteries – and I knew all the deserted roads that it traveled on, too. I could make it all connect and move with the current of the day. When I started writing my own songs, the folk lingo was the only vocabulary that I knew, and I used it.
But I had something else as well. I had principals and sensibilities and an informed view of the world. And I had had that for a while. Learned it all in grammar school. Don Quixote, Ivanhoe, Robinson Crusoe, Gulliver’s Travels, Tale of Two Cities, all the rest – typical grammar school reading that gave you a way of looking at life, an understanding of human nature, and a standard to measure things by. I took all that with me when I started composing lyrics. And the themes from those books worked their way into many of my songs, either knowingly or unintentionally. I wanted to write songs unlike anything anybody ever heard, and these themes were fundamental.
Specific books that have stuck with me ever since I read them way back in grammar school – I want to tell you about three of them: Moby Dick, All Quiet on the Western Front and The Odyssey.
____________________
Moby Dick is a fascinating book, a book that’s filled with scenes of high drama and dramatic dialogue. The book makes demands on you. The plot is straightforward. The mysterious Captain Ahab – captain of a ship called the Pequod – an egomaniac with a peg leg pursuing his nemesis, the great white whale Moby Dick who took his leg. And he pursues him all the way from the Atlantic around the tip of Africa and into the Indian Ocean. He pursues the whale around both sides of the earth. It’s an abstract goal, nothing concrete or definite. He calls Moby the emperor, sees him as the embodiment of evil. Ahab’s got a wife and child back in Nantucket that he reminisces about now and again. You can anticipate what will happen.
The ship’s crew is made up of men of different races, and any one of them who sights the whale will be given the reward of a gold coin. A lot of Zodiac symbols, religious allegory, stereotypes. Ahab encounters other whaling vessels, presses the captains for details about Moby. Have they seen him? There’s a crazy prophet, Gabriel, on one of the vessels, and he predicts Ahab’s doom. Says Moby is the incarnate of a Shaker god, and that any dealings with him will lead to disaster. He says that to Captain Ahab. Another ship’s captain – Captain Boomer – he lost an arm to Moby. But he tolerates that, and he’s happy to have survived. He can’t accept Ahab’s lust for vengeance.
This book tells how different men react in different ways to the same experience. A lot of Old Testament, biblical allegory: Gabriel, Rachel, Jeroboam, Bildah, Elijah. Pagan names as well: Tashtego, Flask, Daggoo, Fleece, Starbuck, Stubb, Martha’s Vineyard. The Pagans are idol worshippers. Some worship little wax figures, some wooden figures. Some worship fire. The Pequod is the name of an Indian tribe.
Moby Dick is a seafaring tale. One of the men, the narrator, says, “Call me Ishmael.” Somebody asks him where he’s from, and he says, “It’s not down on any map. True places never are.” Stubb gives no significance to anything, says everything is predestined. Ishmael’s been on a sailing ship his entire life. Calls the sailing ships his Harvard and Yale. He keeps his distance from people.
A typhoon hits the Pequod. Captain Ahab thinks it’s a good omen. Starbuck thinks it’s a bad omen, considers killing Ahab. As soon as the storm ends, a crewmember falls from the ship’s mast and drowns, foreshadowing what’s to come. A Quaker pacifist priest, who is actually a bloodthirsty businessman, tells Flask, “Some men who receive injuries are led to God, others are led to bitterness.”
Everything is mixed in. All the myths: the Judeo Christian bible, Hindu myths, British legends, Saint George, Perseus, Hercules – they’re all whalers. Greek mythology, the gory business of cutting up a whale. Lots of facts in this book, geographical knowledge, whale oil – good for coronation of royalty – noble families in the whaling industry. Whale oil is used to anoint the kings. History of the whale, phrenology, classical philosophy, pseudo-scientific theories, justification for discrimination – everything thrown in and none of it hardly rational. Highbrow, lowbrow, chasing illusion, chasing death, the great white whale, white as polar bear, white as a white man, the emperor, the nemesis, the embodiment of evil. The demented captain who actually lost his leg years ago trying to attack Moby with a knife.
We see only the surface of things. We can interpret what lies below any way we see fit. Crewmen walk around on deck listening for mermaids, and sharks and vultures follow the ship. Reading skulls and faces like you read a book. Here’s a face. I’ll put it in front of you. Read it if you can.
Tashtego says that he died and was reborn. His extra days are a gift. He wasn’t saved by Christ, though, he says he was saved by a fellow man and a non-Christian at that. He parodies the resurrection.
When Starbuck tells Ahab that he should let bygones be bygones, the angry captain snaps back, “Speak not to me of blasphemy, man, I’d strike the sun if it insulted me.” Ahab, too, is a poet of eloquence. He says, “The path to my fixed purpose is laid with iron rails whereon my soul is grooved to run.” Or these lines, “All visible objects are but pasteboard masks.” Quotable poetic phrases that can’t be beat.
Finally, Ahab spots Moby, and the harpoons come out. Boats are lowered. Ahab’s harpoon has been baptized in blood. Moby attacks Ahab’s boat and destroys it. Next day, he sights Moby again. Boats are lowered again. Moby attacks Ahab’s boat again. On the third day, another boat goes in. More religious allegory. He has risen. Moby attacks one more time, ramming the Pequod and sinking it. Ahab gets tangled up in the harpoon lines and is thrown out of his boat into a watery grave.
Ishmael survives. He’s in the sea floating on a coffin. And that’s about it. That’s the whole story. That theme and all that it implies would work its way into more than a few of my songs.
____________________
All Quiet on the Western Front was another book that did. All Quiet on the Western Front is a horror story. This is a book where you lose your childhood, your faith in a meaningful world, and your concern for individuals. You’re stuck in a nightmare. Sucked up into a mysterious whirlpool of death and pain. You’re defending yourself from elimination. You’re being wiped off the face of the map. Once upon a time you were an innocent youth with big dreams about being a concert pianist. Once you loved life and the world, and now you’re shooting it to pieces.
Day after day, the hornets bite you and worms lap your blood. You’re a cornered animal. You don’t fit anywhere. The falling rain is monotonous. There’s endless assaults, poison gas, nerve gas, morphine, burning streams of gasoline, scavenging and scabbing for food, influenza, typhus, dysentery. Life is breaking down all around you, and the shells are whistling. This is the lower region of hell. Mud, barbed wire, rat-filled trenches, rats eating the intestines of dead men, trenches filled with filth and excrement. Someone shouts, “Hey, you there. Stand and fight.”
Who knows how long this mess will go on? Warfare has no limits. You’re being annihilated, and that leg of yours is bleeding too much. You killed a man yesterday, and you spoke to his corpse. You told him after this is over, you’ll spend the rest of your life looking after his family. Who’s profiting here? The leaders and the generals gain fame, and many others profit financially. But you’re doing the dirty work. One of your comrades says, “Wait a minute, where are you going?” And you say, “Leave me alone, I’ll be back in a minute.” Then you walk out into the woods of death hunting for a piece of sausage. You can’t see how anybody in civilian life has any kind of purpose at all. All their worries, all their desires – you can’t comprehend it.
More machine guns rattle, more parts of bodies hanging from wires, more pieces of arms and legs and skulls where butterflies perch on teeth, more hideous wounds, pus coming out of every pore, lung wounds, wounds too big for the body, gas-blowing cadavers, and dead bodies making retching noises. Death is everywhere. Nothing else is possible. Someone will kill you and use your dead body for target practice. Boots, too. They’re your prized possession. But soon they’ll be on somebody else’s feet.
There’s Froggies coming through the trees. Merciless bastards. Your shells are running out. “It’s not fair to come at us again so soon,” you say. One of your companions is laying in the dirt, and you want to take him to the field hospital. Someone else says, “You might save yourself a trip.” “What do you mean?” “Turn him over, you’ll see what I mean.”
You wait to hear the news. You don’t understand why the war isn’t over. The army is so strapped for replacement troops that they’re drafting young boys who are of little military use, but they’re draftin’ ‘em anyway because they’re running out of men. Sickness and humiliation have broken your heart. You were betrayed by your parents, your schoolmasters, your ministers, and even your own government.
The general with the slowly smoked cigar betrayed you too – turned you into a thug and a murderer. If you could, you’d put a bullet in his face. The commander as well. You fantasize that if you had the money, you’d put up a reward for any man who would take his life by any means necessary. And if he should lose his life by doing that, then let the money go to his heirs. The colonel, too, with his caviar and his coffee – he’s another one. Spends all his time in the officers’ brothel. You’d like to see him stoned dead too. More Tommies and Johnnies with their whack fo’ me daddy-o and their whiskey in the jars. You kill twenty of ‘em and twenty more will spring up in their place. It just stinks in your nostrils.
You’ve come to despise that older generation that sent you out into this madness, into this torture chamber. All around you, your comrades are dying. Dying from abdominal wounds, double amputations, shattered hipbones, and you think, “I’m only twenty years old, but I’m capable of killing anybody. Even my father if he came at me.”
Yesterday, you tried to save a wounded messenger dog, and somebody shouted, “Don’t be a fool.” One Froggy is laying gurgling at your feet. You stuck him with a dagger in his stomach, but the man still lives. You know you should finish the job, but you can’t. You’re on the real iron cross, and a Roman soldier’s putting a sponge of vinegar to your lips.
Months pass by. You go home on leave. You can’t communicate with your father. He said, “You’d be a coward if you don’t enlist.” Your mother, too, on your way back out the door, she says, “You be careful of those French girls now.” More madness. You fight for a week or a month, and you gain ten yards. And then the next month it gets taken back.
All that culture from a thousand years ago, that philosophy, that wisdom – Plato, Aristotle, Socrates – what happened to it? It should have prevented this. Your thoughts turn homeward. And once again you’re a schoolboy walking through the tall poplar trees. It’s a pleasant memory. More bombs dropping on you from blimps. You got to get it together now. You can’t even look at anybody for fear of some miscalculable thing that might happen. The common grave. There are no other possibilities.
Then you notice the cherry blossoms, and you see that nature is unaffected by all this. Poplar trees, the red butterflies, the fragile beauty of flowers, the sun – you see how nature is indifferent to it all. All the violence and suffering of all mankind. Nature doesn’t even notice it.
You’re so alone. Then a piece of shrapnel hits the side of your head and you’re dead. You’ve been ruled out, crossed out. You’ve been exterminated. I put this book down and closed it up. I never wanted to read another war novel again, and I never did.
Charlie Poole from North Carolina had a song that connected to all this. It’s called “You Ain’t Talkin’ to Me,” and the lyrics go like this:

I saw a sign in a window walking up town one day.
Join the army, see the world is what it had to say.
You’ll see exciting places with a jolly crew,
You’ll meet interesting people, and learn to kill them too.
Oh you ain’t talkin’ to me, you ain’t talking to me.
I may be crazy and all that, but I got good sense you see.
You ain’t talkin’ to me, you ain’t talkin’ to me.
Killin’ with a gun don’t sound like fun.
You ain’t talkin’ to me.
____________________
The Odyssey is a great book whose themes have worked its way into the ballads of a lot of songwriters: “Homeward Bound, “Green, Green Grass of Home,” “Home on the Range,” and my songs as well.
The Odyssey is a strange, adventurous tale of a grown man trying to get home after fighting in a war. He’s on that long journey home, and it’s filled with traps and pitfalls. He’s cursed to wander. He’s always getting carried out to sea, always having close calls. Huge chunks of boulders rock his boat. He angers people he shouldn’t. There’s troublemakers in his crew. Treachery. His men are turned into pigs and then are turned back into younger, more handsome men. He’s always trying to rescue somebody. He’s a travelin’ man, but he’s making a lot of stops.
He’s stranded on a desert island. He finds deserted caves, and he hides in them. He meets giants that say, “I’ll eat you last.” And he escapes from giants. He’s trying to get back home, but he’s tossed and turned by the winds. Restless winds, chilly winds, unfriendly winds. He travels far, and then he gets blown back.
He’s always being warned of things to come. Touching things he’s told not to. There’s two roads to take, and they’re both bad. Both hazardous. On one you could drown and on the other you could starve. He goes into the narrow straits with foaming whirlpools that swallow him. Meets six-headed monsters with sharp fangs. Thunderbolts strike at him. Overhanging branches that he makes a leap to reach for to save himself from a raging river. Goddesses and gods protect him, but some others want to kill him. He changes identities. He’s exhausted. He falls asleep, and he’s woken up by the sound of laughter. He tells his story to strangers. He’s been gone twenty years. He was carried off somewhere and left there. Drugs have been dropped into his wine. It’s been a hard road to travel.
In a lot of ways, some of these same things have happened to you. You too have had drugs dropped into your wine. You too have shared a bed with the wrong woman. You too have been spellbound by magical voices, sweet voices with strange melodies. You too have come so far and have been so far blown back. And you’ve had close calls as well. You have angered people you should not have. And you too have rambled this country all around. And you’ve also felt that ill wind, the one that blows you no good. And that’s still not all of it.
When he gets back home, things aren’t any better. Scoundrels have moved in and are taking advantage of his wife’s hospitality. And there’s too many of ‘em. And though he’s greater than them all and the best at everything – best carpenter, best hunter, best expert on animals, best seaman – his courage won’t save him, but his trickery will.
All these stragglers will have to pay for desecrating his palace. He’ll disguise himself as a filthy beggar, and a lowly servant kicks him down the steps with arrogance and stupidity. The servant’s arrogance revolts him, but he controls his anger. He’s one against a hundred, but they’ll all fall, even the strongest. He was nobody. And when it’s all said and done, when he’s home at last, he sits with his wife, and he tells her the stories.
____________________
So what does it all mean? Myself and a lot of other songwriters have been influenced by these very same themes. And they can mean a lot of different things. If a song moves you, that’s all that’s important. I don’t have to know what a song means. I’ve written all kinds of things into my songs. And I’m not going to worry about it – what it all means. When Melville put all his old testament, biblical references, scientific theories, Protestant doctrines, and all that knowledge of the sea and sailing ships and whales into one story, I don’t think he would have worried about it either – what it all means.
John Donne as well, the poet-priest who lived in the time of Shakespeare, wrote these words, “The Sestos and Abydos of her breasts. Not of two lovers, but two loves, the nests.” I don’t know what it means, either. But it sounds good. And you want your songs to sound good.
When Odysseus in The Odyssey visits the famed warrior Achilles in the underworld – Achilles, who traded a long life full of peace and contentment for a short one full of honor and glory – tells Odysseus it was all a mistake. “I just died, that’s all.” There was no honor. No immortality. And that if he could, he would choose to go back and be a lowly slave to a tenant farmer on Earth rather than be what he is – a king in the land of the dead – that whatever his struggles of life were, they were preferable to being here in this dead place.
That’s what songs are too. Our songs are alive in the land of the living. But songs are unlike literature. They’re meant to be sung, not read. The words in Shakespeare’s plays were meant to be acted on the stage. Just as lyrics in songs are meant to be sung, not read on a page. And I hope some of you get the chance to listen to these lyrics the way they were intended to be heard: in concert or on record or however people are listening to songs these days. I return once again to Homer, who says, “Sing in me, oh Muse, and through me tell the story.”

© THE NOBEL FOUNDATION 2017. The Nobel Foundation has not obtained the right to assign any usage right to the Nobel Lecture to any third party, and any such rights may thus not be granted. All rights to the Nobel Lecture by Bob Dylan are reserved and the Nobel Lecture may not be published or otherwise used by third parties with one exception: the audio file containing the Nobel Lecture, as published at Nobelprize.org, the official website of the Nobel Prize, may be embedded on other websites.


zondag 4 juni 2017

I And I, of: Pinksteren

Als Dylan-genootschap Lo And Behold! kwamen we afgelopen week weer bij elkaar. We hadden afgesproken om na te denken over Pinksteren, in combinatie met een tekst van Dylan. Dat is nog geen gemakkelijke opgave, want Dylan heeft het nergens letterlijk over Pentecost. In zo'n geval is het zaak om het thema breder te trekken.
Pinksteren is het feest van de Geest, een nieuw leven krijg je dankzij deze Goddelijke Persoon. Maar we weten dat de christelijke mens een vat vol tegenstrijdigheden is. Wat ik doe, doorzie ik niet, want ik doe niet wat ik wil, ik doe juist wat ik haat. Wat ik verlang te doen, het goede, laat ik na; wat ik wil vermijden, het kwade, dat doe ik.
Deze paradoxale levensstijl is heel goed bij Dylan terug te vinden. Zoals in dat schitterende lied I And I van de plaat Infidels. Een oudtestamentische tekst, onder meer gebaseerd op koning David en psalm 110. De tekst heeft deze schitterende zin: Someone else is speakin’ with my mouth, but I’m listening only to my heart.
Een kwartier had Dylan nodig om deze tekst te schrijven. Wauw.

zaterdag 3 juni 2017

Amerikaanse zomertournee 2017

Over tien dagen begint Bob Dylan aan zijn Amerikaanse zomertournee 2017. Zijn agenda is als volgt:

Dinsdag 13 juni Port Chester
Woensdag 14 juni Port Chester
Donderdag 15 juni Port Chester
Zaterdag 17 juni Dover DE
Zondag 18 juni Wallingford
Dinsdag 20 juni Shelburne
Woensda 21 juni Providence
Vrijdag 23 juni Kingston NY
Zaterdag 24 juni Kingston NY
Zondag 25 juni Syracuse
Dinsdag 27 juni Kingston ON
Donderdag 29 juni Ottawa
Vrijdag 30 juni Montreal

Zondag 2 juli Barrie
Dinsdag 4 juli Oshawa
Woensdag 5 juli Toronto
Donderdag 6 juli London
Zaterdag 8 juli Detroit
Zondag 9 juli Milwaukee
Woensdag 12 Winnipeg
Vrijdag 14 juli Saskatoon
Zaterdag 15 juli Moose Jaw
Maandag 17 juli Calgary
Woensdag 19 juli Edmonton
Vrijdag 21 juli Dawson Creek
Zaterdag 22 juli Prince George
Maandag 24 juli Kelowna
Dinsdag 25 juli Vancouver
Donderdag 27 juli Victoria

Zanger en band zijn weer zes weken van huis. Wat een leven heb je, als je elk jaar een half jaar op pad bent. Maar Dylan is een man met een missie, hij tourt vanwege zijn 'bargain with the chief commander. In this earth and in the world we can’t see.'
Het doet me denken aan wat de monnik Thomas Quartier heeft gezegd in het Nederlands Dagblad. Samen met journalist/dominee Rien van den Berg ging de monnik uit de Doetinchemse Sint-Willibrordsabdij naar een van de drie Nederlandse Dylan-concert, afgelopen Pasen in AFAS Live. De mannen spraken over de parallellen tussen de monnik en de zingende dichter.
“‘De band is zijn kloostergemeenschap[,' zegt Quartier]. Het versterkt zijn overtuiging dat Bob Dylan de monnik in zichzelf heeft ontdekt, en in zijn liederen leeft: zijn band is een reizend klooster. En Dylan heeft in die kloostergemeenschap de regie. Hij beseft zijn eigen zwakte en laat dus zijn medebroeders uitblinken op hun instrumenten – vooral de gitarist en de drummer schitteren. Maar Dylan is onmiskenbaar zelf de centrale figuur. Een vader abt? ‘Nee, een stichter. Zoals Benedictus van Nursia ooit een groep monniken om zich heen verzamelde en een nieuw klooster oprichtte. Natuurlijk voelt het hier heel anders, maar je proeft eenzelfde bezieling. Bob Dylan is de stichter van een nieuwe orde, inspirerend, tegendraads, radicaal, creatief, revolutionair en volstrekt onmodieus – exact zoals het monnikenwezen bedoeld is.’”

vrijdag 2 juni 2017

Kronieken #22: Juni

Vandaag is het zeventien jaar geleden dat ik voor het eerst naar een concert ben geweest. Het betrof toen een optreden van Doe Maar, één van hun zestien reünieconcerten. Precies 23 maanden later ging ik voor het eerst naar een concert van Bob Dylan. Het zijn feitjes waar je niets aan hebt. Maar ik denk er vandaag wel even aan.
Op de site van ExpectingRain was deze week nog aandacht voor Archibald MacLeish. Hij benaderde Dylan in 1970 om een aantal liedjes te schrijven voor zijn toneelstuk Scratch (1971), gebaseerd op The Devil and Daniel Webster van Stephen Vincent Benét. De Dylan-nummers werden uiteindelijk door MacLeish afgekeurd – een aantal afgekeurde nummers kwam terecht op New Morning, het album van Dylan na zijn merkwaardige dubbelalbum Self Portrait. Scratch werd na enkele uitvoeringen alweer stopgezet, wegens tegenvallende bezoekersaantallen.
Niet dat Dylan zich qua toneelproducties op de borst kan kloppen. In 2006 was daar de musical The Times They Are a-Changin', gebaseerd op muziek van de meester. Een maand lang liep deze musical in Old Globe Theatre in San Diego, California – van 9 february maart 2006. Een goed nummer is nog geen goed toneelstuk.
De maand juni is weer begonnen. De zomer maakt ons wat vrolijker. Tijd om een plaatje te draaien bij de ondergaande zon.

woensdag 31 mei 2017

The Band

Heugelijk nieuws: sinds deze week ben ik in het bezit van het hele oeuvre van The Band op elpee. Het gaat hierbij om de platen die de mannen maakten in hun originele bezetting van 1968 tot 1976. De drie albums uit de comebackperiode van 1983 tot 1999 had ik al in bezit (dat betreft enkel de cd-persingen).
Ik kende de platen al wel, maar vooral vanwege de heruitgaven op cd. Maar niets is mooier dan om de albums op het zwarte vinyl te hebben. En dus is mijn platenkast nu verrijkt met alle Band-platen uit hun eerste periode:
  • Music from Big Pink;
  • The Band;
  • Stage Fright;
  • Cahoots;
  • Rock of Ages;
  • Moondog Matinee;
  • Northern Lights - Southern Cross;
  • Islands; en
  • The Last Waltz
Negen albums, Music From Big Pink To The Last Waltz. Zo noemde Leo Blokhuis de theatertournee die hij over The Band hield. Tegendraadse muziek van vier Canadezen en een Amerikaan. Geïnspireerd door Ronnie Hawkins, die de mannen als The Hawks liet debuteren als begeleidingsband. Begeisterd door Bob Dylan, die deze muzikanten mee nam op zijn tocht als rock-artiest. Bezield door de (zuidelijke) Amerikaanse cultuur.
Maar vooral een groep van gedegen lui, die weten wat muziek maken is. Sinds ik de discografie compleet heb, draai ik de platen met plezier. Een welzijn voor het oor.

zondag 28 mei 2017

Waardering

Momenteel “hangt” Bob Dylan in museum De Fundatie in Zwolle. De serie Face Value werd in 2012 geschilderd. Deze twaalf schilderijen selecteerde Dylan voor een presentatie in 2013 in The National Portrait Gallery in Londen. Daarna reisden de werken naar Denemarken, de Verenigde Staten, Duitsland en nu doen ze Nederland aan. De portrettenserie in Zwolle is in bruikleen van The Bob and Jenny Ramsey Collection.
De schilder Dylan kennen we al een halve eeuw. Na zijn fameuze motorongeluk in juli '66 trok hij zich terug uit het openbare leven. In de tussentijd nam zijn voormalige begeleidingsband nummers op voor hun debuut Music From Big Pink. De hoes van deze elpee werd geschilderd door Bob Dylan. Een soort groepsportret. De stijl die Dylan bij 'Big Pink' laat zien, is hetzelfde als wat bij andere portretten zichtbaar is.
In 1970 verscheen het dubbelalbum Self Portrait. En inderdaad, deze hoes wordt opgeluisterd met een geschilderd zelfportret van de zanger. Uit dezelfde schildersessie is de hoes van The Bootleg Series vol. 10: Another Self Portrait, dat in 2013 verscheen. Maar er zijn meer werken van Dylan als hoezen verschenen.
Neem bijvoorbeeld Planet Waves uit 1973, het enige studioalbum met The Band (los van de versies van The Basement Tapes). Ook hier is weer een tekening van Dylan te zien. Het schilderen is een manier voor de zanger om zijn creativiteit weer op gang te helpen.
In 1974 gaat Dylan op schilderlessen bij een gepensioneerde schilder: Norman Raeben. De Nederlandse journalist en Dylan-biograaf Sjoerd de Jong schrijft in 1991: “Raeben leert zijn pupillen technieken om hun 'hoofd, geest en ogen' te combineren, aldus Dylan, om zo 'de tijd stil te zetten,' het oogmerk van alle ware kunst.”
Toch duurde het tot 2008 dat er een expositie van Dylans schilderwerken kwam. In het Oost-Duitse Chemnitz, ooit onderdeel van de DDR, was in 2007 de tentoonstelling Drawn blank series. Ook de huidige Face Value-serie heeft in Chemnitz gehangen.
Face Value werden in 2012 geschilderd, het jaar dat Tempest uitkwam. Wat hebben de karakterstudies van Face Value en de teksten van Tempest met elkaar te maken? Dylan wilde van Tempest een religieus album maken, maar dat lukte hem niet. Misschien hebben de karakterstudies hem wel geholpen om een geheel andere weg in de slaan en met de uiteindelijke versie van Tempest te komen.
Misschien zijn het pogingen, zowel Tempest, Face Value en zelfs misschien Triplicate... – pogingen om “in praktijk te brengen wat Norman Raeben hem in 1974 leerde, om met kunst de tijd stil te zetten.”

Dit bericht verscheen ook op FritsTromp.nl



zaterdag 27 mei 2017

Face Value

Sinds afgelopen woensdag wordt in De Fundatie in Zwolle de expositie Face Value gehouden. Twaalf schilderijen van de hand van Bob Dylan. De werken hangen over drie wanden aan een zijde van de zaal, aan de andere zijde van de zaal hangen de tussen 1651 en 1658 door Gerard ter Borch gemaakte portretten van Willem Craeyvanger, Christine van der Wart en hun kinderen. Verder is in het museum in de Hanzestad exposities te zien van componist Michiel Borstlap (audire et videre I) en Jeroen Krabbé (Het Late Licht).
Ik ben geen kenner of liefhebber van schilderkunst. Desalniettemin toog ik vandaag naar Zwolle, mijn oude studentenstad, om het museum te bezoeken. En aangezien ik er toch was, heb ik gelijk ook de andere tentoonstellingen bekeken. Het gaat bij dit blog natuurlijk om het werk van Dylan.
De portrettenserie Face Value uit 2012 is in bruikleen van The Bob and Jenny Ramsey Collection. Voor de tentoonstelling van Face Value in De Fundatie is geen catalogus gedrukt, maar de catalogus van de tentoonstelling van Face Value in Chemnitz (zomer 2016) is te koop in De Fundatie.
Enfin, wat vind ik er van? Ik ben geen kenner van kunst, dus ik kan het niet op waarde schatten. Ik zie de twaalf “karakterstudies”. De manier van schilderen is typisch Dylan: sla de hoezen er maar op na van Music From Big Pink, Self Portrait en Another Self Portrait en je ziet saamhorigheid met Face Value.
Leuk vond ik het om ook deze kunstvorm van Dylan te bekijken. Toch is mijn leven niet per se verrijkt of mijn kennis en inzicht in Dylan's werk toegenomen. Face Value is vooral een aardigheid, een extraatje.
De schilderijen zijn tot en met 20 augustus te zien, daarna gaan ze weer terug naar Bob en Jenny Ramsey. Om zich voorlopig nooit meer aan de wereld te vertonen. Ach, wat is nooit meer?

donderdag 25 mei 2017

Manchester

Maandagavond blies een IS-terrorist zichzelf op. Hij deed dat na een concert van de Amerikaanse popster Ariana Grande, in de hal van de Manchester Arena. Onder de slachtoffers vooral kleine kinderen, de jongste was 8 jaar (Saffie). Dieptriest, zoiets.
Ik moest onwillekeurig denken aan Dylan's optreden in Manchester Free Trade Hall van 17 mei 1966. Het zijn twee totaal verschillende gebeurtenissen. Dylan's confrontatie met zijn fans staat in geen verhouding tot het verliezen van je familie of kind.
Dat gezegd hebbende, heb ik vandaag toch maar The "Royal Albert Hall" Concert beluisterd. Dit is het vierde deel uit de Bootleg Series van Dylan. Abusievelijk is de ondertitel in al die jaren ongewijzigd gebleven. Het concert waar het hier om gaat, is niét opgenomen in The "Royal Albert Hall" Concert, maar in de Free Trade Hall in Manchester.
Dit optreden is één van de meest gebootlegde concerten uit de popmuziek. Waar de fout is geslopen dat het optreden in Londen zou hebben plaatsgevonden, weet ik zo niet. Wel dat iedereen weet dat de ondertitel foutief is. Dit is gecorrigeerd bij 'Bob Dylan: The 1966 Live Recordings'. Dit is een box met vrijwel alle opnames van deze Engelse tournee.
Het verhaal rondom deze tournee en met name dit optreden moge bekend zijn. Dylan stapte in deze periode over van akoestische naar elektrische muziek. Tijdens de tournee speelde hij voor de pauze een akoestische set, na de pauze kwam het rockgedeelte waar Dylan werd bijgestaan door de jongens van The Hawks (later The Band).
De tournee was een aanvaring met het publiek, dat veelal bestond uit 'conservatieve folkliefhebbers'. Zij vonden dat de zuivere folk gespeeld wordt door akoestische singer-songwriters zoals Woody Guthrie, Joan Baez en Pete Seeger. In Manchester kwam de slag tussen Dylan en de fans tot een climax. Vanuit het publiek schreeuwde iemand “Judas!”, waarna Dylan antwoordde: “I don't believe you. You're a liar!”
De zanger draaide zich om naar zijn band en gaf de dienstmededeling: “Play it fuckin' loud.”
In een interview met Mikal Gilmore (Rolling Stone #1166, september 2012) zei Dylan over dit voorval het volgende: “It's an old thing – it's a part of the tradition. It goes way back. These are the same people that tried to pin the name Judas on me. Judas, the most hated name in human history! If you think you've been called a bad name, try to work your way out from under that. Yeah, and for what? For playing an electric guitar? As if that is in some kind of way equitable to betraying our Lord and delivering him up to be crucified. All those evil motherfuckers can rot in hell.”
Maar deze fan-artiest-botsing staat in geen verhouding tot de aanslag bij Ariana Grande.

woensdag 24 mei 2017

Forever Young

Bob Dylan is jarig. De man wordt 76 jaar. En dat mag best gevierd worden. Het afgelopen jaar ontving de zanger natuurlijk de Nobelprijs voor de Literatuur. Zijn derde album Triplicate, een drievoudig album, met nummers uit de American Songbook verscheen. Drie shows in AFAS Live. Zomaar wat zaken van het afgelopen levensjaar. En vandaag begint in De Fundatie in Zwolle de tentoonstelling Face Value, pasteltekeningen van Dylan en in bruikleen van The Bob and Jenny Ramsey Collection.
Mooie dingen. Het had zomaar anders kunnen zijn gegaan. Precies twintig jaar geleden scheerde Dylan langs de dood. Dochter Maria Himmelman had een verjaardagsfeestje georganiseerd voor de 56ste verjaardag van de troubadour. Tijdens het eten voelde Dylan zich niet goed: pijn in zijn borst. “De pijn verlamde me en mijn hersenen sloegen op tilt. Ik was zo ziek dat ik niets meer wist,” zei hij later. De dokter van het universitair medisch centrum in Los Angeles raadde de zanger aan om naar het ziekenhuis te gaan.
Aldaar werd de diagnose geconstateerd: histoplasmosis, een infectie van het vlies om het hart. De schimmelinfectie is ernstig, want Dylan liep er al een tijdje mee rond.
Maria Himmelman. Zij is getrouwd met Peter Himmelman en is niet Dylan's biologische dochter. Maria is geboren uit het huwelijk van Sara en Hans Lownds – Sara is de eerste mevrouw Dylan. Bij hun huwelijk heeft Bob Maria als wettige dochter geadopteerd. Een vriendelijke geste van Maria voor haar stiefvader.
Ik heb vandaag maar Planet Waves opgezet, kant B. Vanwege de twee versies van Forever Young. Met de klassieke rustige versie van dit nummer wordt kant A afgesloten. Met de rock-versie opent kant B. Planet Waves is een plaat zonder artiest of albumtitel op de hoes. Een hoes die door Dylan is geschilderd. Het enige studio-album van Dylan met The Band (The Basement Tapes niet meegerekend).
May God bless and keep you always
May your wishes all come true

zondag 21 mei 2017

Kronieken #21: The Beats

Gisteren ontving ik de bibliofiele uitgave Bob Dylan and the Beats: Magpie Poetics van Anne Waldman. Ik kende de naam niet, maar dat kan natuurlijk mijn eigen fout zijn. De achterflap vertelt over de schrijfster: “She was a member of the troupe on Bob Dylan's Rolling Thunder Revue in the mid 1970s.”
Sterker nog, deze Anne Waldman (goede Hollandse naam, overigens) speelt een rol in de film Renaldo and Clara. Zij speelt de Sister of Mercy. Deze term betekent in goed Nederlands 'liefdezuster' of 'hoofdverpleegster, -zuster'. Dylan brengt in deze film zijn kijkers continue op een dwaalspoor: zelf speelt hij Renaldo, zijn aanstaande ex-vrouw Sara is Clara, Ronnie Hawkins is Bob Dylan en Ronee Blakley kruipt in de rol van Mrs. Dylan.
Niets is wat het lijkt in Renaldo And Clara. De rol van Anne Waldman kan ook zomaar een verwijzing zijn naar het nummer Sisters of Mercy van Leonard Cohen uit 1967. Of niet, natuurlijk. Je weet het nooit helemaal bij Dylan.

zaterdag 20 mei 2017

Anne Waldman

Vandaag kreeg ik post uit Engeland. De Britse uitgever Kevin Ring stuurde me het boek Bob Dylan and the Beats: Magpie Poetics van Anne Waldman. Een bibliofiel exemplaar, want er zijn slechts 125 exemplaren van “Magpie Poetics” verschenen. Ze zijn allen met de hand genummerd, mijn editie heeft nummer 95 gekregen.
Zo'n boekje zegt veel over mij. Het toont mijn verzamelwoede omtrent één onderwerp. Een bewijs van mijn man-zijn, zal ik maar zeggen. En van mijn grote voorkeur voor Dylan, dat ik zelfs uit het Verenigd Koninkrijk een klein boekje laat bezorgen.
Maar het zegt ook iets over mijn liefde voor boeken en bibliofiele uitgaven. Ik had namelijk ook kunnen zoeken naar Beat Scene #72 uit het voorjaar van 2011. Want Waldman's essay verscheen toen voor het eerst. Ik heb niet gezocht, ik wilde de fysieke uitgave van Kevin Ring hebben. Omdat het (a) een boek is en (b) omdat het een bibliofiele en zeldzame uitgave betreft.
Ik ben weer de koning te rijk.


woensdag 17 mei 2017

I Threw It All Away

Wat ben ik blij met het blog van Tom Willems! Hij wordt wel de beste Dylan-blogger van de Lage Landen genoemd. En hij biedt ruimte aan “fellow Dylan-bloggers” zoals Jochen. Die publiceerde afgelopen week een mooi verhaal over I Threw It All Away, een nummer van Nashville Skyline. Een schitterend mooie versie van dit nummer speelde Dylan in 2002, tijdens mijn eerste Dylan-concert.
Nick Cave heeft het nummer ook gespeeld. Of in ieder geval, de Australiër heeft iets met dit nummer. Cave. Ik houd wel van die man. Mede vanwege zijn werkethos. Maar ook vanwege zijn liefde voor Dylan. Of zoals Jochen het opschrijft: Al ruim twintig jaar gaat het verhaal rond dat hij in elke stad waar hij komt een exemplaar van Dylans Nashville Skyline koopt, en de bron van dat verhaal is Cave zelf, in een interview met Andy Gill voor het blad Q, mei ’95:
Ik blijf telkens maar weer een en hetzelfde album kopen; ik heb zó ontzettend veel versies van Nashville Skyline – ik heb van Dylan zo langzamerhand wel … weet ik veel, zoveel als nodig is.
Mooi, daar kunnen we weer mee vooruit.

zondag 14 mei 2017

Kerkdiensten

Over tien dagen viert Bob Dylan zjn 76e verjaardag. Tel daarbij op dat Dylan het afgelopen jaar de Nobelprijs voor de Literatuur heeft gekregen. Het resultaat zijn diverse lezingen en optredens rondom het thema 'Dylan'.
Volgende week houdt De Windwijzer in de serie ‘Zin op Zondag’ op zondag 21 mei van 15.00 – 16.30 uur een bijeenkomst over de levenslust en levenszin in de songteksten van Bob Dylan. Kick Bras, schrijver van boeken over spiritualiteit, verdiepte zich in de ‘spirit’ van de teksten van Bob Dylan en schreef daarover het boekje ‘the answer is blowing in the wind’. Bart van Dorp zal liedteksten van Bob Dylan ten gehore brengen. Hij begeleidt zichzelf daarbij op gitaar.
Leuk.
Vandaag is in de Morgenster in Papendrecht een Dylan-kerkdienst. Ik schrok: de Morgenster kerkt over Dylan, en ik weet er niets van? Mijn eigen gemeente is ook een Morgenster – maar ik vergader in Leeuwarden en de Dylan-dienst is in Papendrecht. Het wordt tijd dat we in Leeuwarden ook nadenken over “de religieuze Dylan”.

zaterdag 13 mei 2017

Modern Times

Alweer vele jaren later zal Ballion zijn ervaringen bij La Dernière Heure verwerken in de roman – eigenlijk eerder een verzameling schetsen – Par fil spécial (ofte wel 'Van onze bijzondere verslaggever'). Het is zijn eigen versie van Modern Times: een boek waarin machines een belangrijker rol spelen dan mensen en waarin mensen niet méér zijn dan machines-om-nieuws-te-produceren. Daarin staat wat een omschrijving van zijn baan als secretaris inhoudt: 'Nieuwsberichten, commentaren, columns, de prijs van de boter, toneelrecensies: alles wat in onze krant terechtkomt, wordt kopij nadat het eerst onder het potlood van de secretaris is doorgegaan. Nederig potlood! Het schrijft de titels. Het bewerkt, het gumt weg, het verbetert. Het past bepaalde principes toe: sommige daarvan worden in de grammatica's uitgelegd, andere hebben niks met grammatica te maken. Een streep hier, en die manke zin loopt weer: dat is grammatica. Een komma daar, en die drie regels die “zwart” beweerden, zeggen nu “wit”: dat is geen grammatica meer.'


Uit: Frans Denissen – De gigolo van Irma Ideaal. Andre Baillon, of een geschreven leven, pag. 135, Uitgeverij Promotheus Amsterdam, eerste druk 1998

vrijdag 12 mei 2017

Setlist Dublin, Ierland, 11 mei 2017

Things Have Changed (Bob standing at piano)
Don't Think Twice, It's All Right (Bob sitting at piano)
Highway 61 Revisited (Bob standing at piano)
Beyond Here Lies Nothin' (Bob sitting at piano)
Why Try To Change Me Now (Bob center stage)
Pay In Blood (Bob standing at piano)
Melancholy Mood (Bob on piano then center stage)
Duquesne Whistle (Bob sitting at piano)
Stormy Weather (Bob standing at piano)
Tangled Up In Blue (Bob sitting at piano)
Early Roman Kings (Bob standing at piano)
Spirit On The Water (Bob sitting at piano)
Love Sick (Bob standing at piano)
All Or Nothing At All (Bob center stage)
Desolation Row (Bob standing at piano)
Soon After Midnight (Bob standing at piano)
That Old Black Magic (Bob center stage)
Long And Wasted Years (Bob center stage)
Autumn Leaves (Bob center stage)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob sitting at piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob standing at piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Dublin (met dank aan BobLinks). Met het optreden in de stad van James Joyce is de Europese voorjaarstournee ten einde. Halverwege juni gaat de Never Ending Tour verder, met dan drie shows in Port Chester, New York.


woensdag 10 mei 2017

Setlist London, Engeland (4/4), 9 mei 2017

Things Have Changed (Bob standing at piano)
Don't Think Twice, It's All Right (Bob sitting at piano)
Highway 61 Revisited (Bob standing at piano)
Beyond Here Lies Nothin' (Bob sitting at piano)
Why Try To Change Me Now (Bob center stage)
Pay In Blood (Bob standing at piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Duquesne Whistle (Bob sitting at piano)
Stormy Weather (Bob standing at piano)
Tangled Up In Blue (Bob sitting at piano)
Early Roman Kings (Bob standing at piano)
Spirit On The Water (Bob sitting at piano)
Love Sick (Bob standing on piano)
All Or Nothing At All (Bob center stage)
Desolation Row (Bob standing at piano)
Soon After Midnight (Bob standing at piano)
That Old Black Magic (Bob center stage)
Long And Wasted Years (Bob center stage)
Autumn Leaves (Bob center stage)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob sitting at piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob standing at piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Londen (met dank aan BobLinks). Het is de vierde show in de Britse hoofdstad, maar de enige van de vier in The SSE Arena, Wembley.