woensdag 18 januari 2017

AFAS Live

Vandaag is een extra optreden toegevoegd aan de Nederlandse shows van Dylan in april 2017. Ook dinsdag 18 april zal Dylan optreden in de AFAS Live, het voormalige Heineken Music Hall. Het is lang geleden dat een extra concert is toegevoegd aan de Nederlandse shows; maar gek is het natuurlijk niet. Dylan kreeg vorig jaar de Nobelprijs voor de Literatuur, wat mogelijk een rol speelt in de kaartverkoop.
Al eerder gaf Dylan meerdere optredens achter elkaar in Nederland. Eind 2015 nog, met toen eenmaal het Muziekgebouw in Eindhoven en driemaal Carré in Amsterdam. In 2009 gaf Dylan ook drie concerten in de Heineken Music Hall, toen eveneens met Pasen (maar toen de respectievelijke avonden van Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Eerste Paasdag).
Nu dus de drie Paasdagen, met de officieuze Derde Paasdag. Ik ben erg benieuwd hoe dit zal zijn.

dinsdag 17 januari 2017

Kronieken 14: Ontwikkelingen

De eerste Kronieken van 2017. Een nieuwe ronde, nieuwe kansen. Vanmorgen lag in Amsterdam de stroom eruit. Het gevolg was dat “we” opeens moesten overgaan om zaklampen, kaarsen, noodstroomaggregaten en fietsen. Omroep WNL heeft in haar ochtendprogramma Goedemorgen Nederland een nieuwsblokje, waarin tweets van 'gewone Nederlanders' worden getoond. Eén van die gewone Nederlanders begon met een zaklampje maar te lezen. In het stapeltje boeken lag ook een Lyrics van Bob Dylan – in de gauwigheid kon ik niet goed zien om welke editie het ging.
Verder maken we kennis met Levi Dylan, kleinzoon van Bob en zoon van Jakob (de frontman van The Wallflowers). Levi liep als model over de catwalk voor een modeshow van Dolce & Gabbana show. Net als zijn neef Pablo (zoon van filmregisseur Jesse Dylan), is er dus weer een nieuwe kleinzoon, die in de spotlights treedt.
Afgelopen maandag heeft de Amerikaanse ambassadrice Azita Raji afscheid genomen van Zweden. Raji is evenals alle andere politiek benoemde Amerikaanse ambassadeurs door de inkomende president Donald Trump met ingang van 20 januari - de dag van Trumps aantreden - ontslagen. Op zich zou dit niet een aanleiding zijn om over haar te schrijven op dit medium, ware het niet dat er wel degelijk een link is tussen Raji en Dylan. In haar functie las de van oorsprong Iraanse mevrouw de toespraak voor van Dylan tijdens het Nobelprijsbanket – Dylan was wegens afspraken verhinderd om zelf zijn Nobel Lecture te houden.
Enfin. Het nieuwe jaar is nauwelijks drie weken oud. Maar de eerste 2,5 week heeft genoeg opgeleverd voor een Kronieken.

zondag 15 januari 2017

Psalm 51, of: Modern Times

Twee redenen vormden de basis om vandaag maar weer eens naar het album Modern Times te luisteren. De eerste aanleiding is het stuk, dat Tom Willems afgelopen week plaatste op zijn blog. Zijn enthousiasme over Dylan in het algemeen en bij Modern Times in dit geval, zorgt ervoor dat het begon te kriebelen. Modern Times is inmiddels al een decennium oud, maar heeft nog niets afgedaan aan kwaliteit.
Het tweede motief is de preek van de dominee van dienst, vanmorgen. Hij preekte naar aanleiding van onder meer psalm 51. Dit is de boetepsalm van koning David, na zijn zonde met Batseba. Nadat profeet Nathan de vorst op zijn fout heeft gewezen, dicht de voormalige schaapsherder deze indrukwekkende psalm. Heeft dit Bijbelse lied een relatie met Modern Times?
Ja. Opener Thunder On The Mountain verwerkt op magistrale wijze dit thema. Donder op de berg, de heiligheid van God uit Exodus 19, als Hij Zijn wetten geeft. I've already confessed – no need to confess again, wie eenmaal zijn zonde beleden heeft, hoeft dat niet later opnieuw te doen. Shame on your greed, shame on your wicked schemes – de echo van Nathan, “Gij zijt die man”.
Modern Times was niet het album waar ik ben ingestapt in “Dylan”, dat was de voorloper “Love & Theft” uit 2001. Maar Modern Times was wel de plaat die me in mijn nekvel greep. Met onder meer Thunder On The Mountain. Maar ook Workingman's Blues #2 en vooral de afsluiter Ain't Talkin'. Ik begreep meteen waar dit lied over ging, hoewel ik de tekst in eerste instantie bij lange na niet 'onder de knie had'.
Modern Times, een uitstekende plaat voor deze zondagmiddag, dus.

zaterdag 14 januari 2017

Light Come Shining #2: Gevonden

Gisteren schreef ik over een frustratie. Ik kon de derde crisis van Dylan, zoals aangegeven in het boek Light Come Shining van Andrew McCarron, niet traceren. Een bar in Californië, zoals ik lees in een artikel van het Britse DailyMail. Ik heb gezocht in de twee belangrijkste biografiën over Dylan, Down The Higway van Howard Sounes (2001) en Behind The Shades: The 20th Anniversary Edition van Clinton Heylin. Wanneer ik de periode opzoek waarin Dylan God opnieuw zou ervaren, komt Californië niet ter sprake.
Gelukkig heeft Tom gereageerd met een citaat, waar ik wel verder mee kan. Tom zegt namelijk enkel dit: “5 oktober 1987: "I,m determined to stand, whether God will deliver me or not."”. Dat geeft me een tijdsaanduiding van deze uitspraak (5 oktober 1987), maar ook een rechtstreekse vindopdracht. Want het is juist deze quote die ik wél in de genoemde biografieën tegenkwam. Maar die hebben het niet over de Amerikaanse staat.
Laat ik beginnen met Heylin. Zijn biografie is qua opmaak leuk, omdat hij betrokkenen een grote quote geeft. Over deze crisis laat Heylin de zanger uitgebreid aan het woord, zodat we Dylan bijna horen zeggen:
“[In 1987] I'd kind of reached the end of the line. Whatever I'd started out to do, it wasn't that. I was going to pack it in... I [coulnd't] remember what it means... is it just a bunch of words? … I had to go through, a lot of red tape in my mind to get back there... [In Switzerland, though,] it's almost like I heard it as a voice. It wasn't like it was even me thinking it: 'I'm determind to stand, whether God will deliver me or not.' And all of a sudden everything just exploded. It exploded every wich way. And I noticed that all the people out there – I was used to look to them looking at the girl singers... I had them up there so I wouldn't feel so bad. But when that happened, nobody was looking at the girls anymore. They were looking at the main mike... I sort of knew – I've got to go out and play these songs. That's just what I must do. [1997]”
Voor de administratie, dit citaat staat op bladzijde 616 van de Heylin-biografie (Clinton Heylin, Behind The Shades: The 20th Anniversary Edition, 2011, uitgegeven bij Faber And Faber Ltd, Londen). Zoals gezegd, beschrijft ook Sounes deze depressie, hij doet dat niet met een groot citaat, maar doet het als volgt: “Years of poor album sales, and the negative publicity of his Christian conversion, had considerably reduced Bob's stature as a solo artist. He was no longer able to fill major stadiums without the support of a name band, such as Santana, The Heartbreakers, or The Grateful Dead. During the latter stages of his recent European tour with The Heartbreakers, he came to realize he was hiding behind bands and his backing singers. 'I had [the singers] up there so I wouldn't feel so bad,' he said. He was on stage in Locarno, Switzerland, when it struck him most strongley that he had lost touch with what he was doing as a performer. As he later recalled, a single phrase came to him as if from nowhere: I'm determined to stand, whether God wil deliver me or not. The audience came to see him, not the band or singers, and he had to perform his songs to the best of his ability. It was an epiphany. 'Everything just exploded. It exploded every wich way.'”
Deze allegatie is terug te vinden op bladzijde 445 en 446 uit Down The Highway: The Life Of Bob Dylan van de hand van Howard Sounes, in 2001 uitgegeven bij A Black Swan Book. In de bronnenlijst verantwoordt Sounes zijn citaat, het is afkomstig uit een interview met Newsweek van 6 oktober 1997, tien jaar na het beslissende moment. Mooi.
Dylan was die dag dus vastbesloten om bij zijn hernieuwde standpunt te blijven, ongeaccht of God hem wilde verlossen of niet. Via ExpectingRain en de Older Tourdates kom ik uit bij het betreffende optreden van 5 oktober 1987 in Piazza Grande in Locarno, Zwitserland.
De setlist en administratie is volgens Bjorner als volgt:

1. Rainy Day Women # 12 & 35
2. Like A Rolling Stone
3. Maggie's Farm
4. I'll Be Your Baby Tonight
5. Dead Man, Dead Man
6. The Ballad Of Frankie Lee And Judas Priest
7. Seeing The Real You At Last
8. Watching The River Flow
9. Simple Twist Of Fate
10. Tomorrow Is A Long Time
11. Ballad Of A Thin Man
12. Shot Of Love

Encore

13. Trust Yourself
14. Blowin' In The Wind

Concert #21 of 1987 Temples In Flames Tour. Concert #81 with Tom Petty & The Heartbreakers. 1987 concert #27.

1-9, 11-14 Bob Dylan (vocal & guitar) with Tom Petty & The Heartbreakers.
Tom Petty (guitar), Mike Campbell (guitar), Benmont Tench (keyboards), Howie Epstein (bass), Stan Lynch (drums)
and with The Queens Of Rhythm: Carolyn Dennis, Queen Esther Marrow, Madelyn Quebec (backing vocals).
10 Bob Dylan Bob Dylan (vocal & guitar), Mike Campbell (guitar), Benmont Tench (piano).

1 Howie Epstein (slide guitar), Tom Petty (bass).
13, 14 Roger McGuinn (guitar).

Bootleg
The Final Night And More. Dandelion 072/073.

Notes
"Dylan Revisited" Newsweek, 6 October 1997, Page 66.
8 new songs (57%) compared to previous concert. No new songs for this tour.
Stereo audience recording, 70 minutes.
Audience video recording, 60 minutes.

Session info updated 8 November 2016.

En zo is ook deze frustratie opgelost. Sterker nog, het heeft een verhaal opgeleverd. Dat is het me uiteindelijk om te doen: verhalen vertellen. In dit geval vanuit een frustratie, maar daarom net zo mooi als elke andere reden tot een verhaal.

vrijdag 13 januari 2017

Light Come Shining


Andrew McCarron heeft een boek gepubliceerd over het leven en werk van Bob Dylan: Light Come Shining. Hierin gaat McCarron in op drie crises in het leven van Dylan. Het gaat hierbij om het motorongeluk in 1966, de bekering in 1978 en de Godservaring in een bar in Californië in 1987. Voor dit boek heeft McCarron geen interviews of research gedaan – in die zin, dat hij zich enkel beroept op bestaande vraaggesprekken.
Zoals het interview uit 2012, met Mikal Gilmore van Rolling Stone. Hierin heeft Dylan het onder meer over de transfiguratie, dat heeft plaatsgevonden rondom zijn mysterieuze motorongluk. Maar waar ik vooral erg benieuwd naar ben, is die ervaring, die crisis uit 1987.
Een crisis was het zeker, dat jaar. Het was de tijd van de opnames van Hearts Of Fire, één van de films waar Dylan een rol in speelt. Niet een grote klassieker, deze film. Zelfs niet als “awkward”-film. Het was het jaar dat Dylan tourde met Tom Petty & The Heartbreakers en The Grateful Dead. De periode dat hij begon aan zijn Never Ending Tour. De tijd dat hij getrouwd was met Carolyn Dennis, de moeder van zijn dochter Desiree Gabrielle Dennis-Dylan. De fase in zijn carièrre, waarin Dylan kampte met een writer's block – hoewel hij voor The Traveling Wilbury's dan weer wél muziek kon schrijven. Het was in die tijd dat de rechtszaak met zijn voormalige manager Albert Grossman tot een afwikkeling kwam – gedoe met rechten en zo, inzake de Witmark Demos.
Maar dus ook de tijd dat Dylan opnieuw door God werd aangeraakt. Het frustreert me dat ik niet weet waar McCarron op doelt. Ik ken deze passage niet. Het komt niet bij me boven, dit incident. De crisis, daar kan ik me alles bij voorstellen en indenken. Maar dat God juist op dát punt weer in Dylan's leven kwam? Ik moet het boek maar gewoon lezen, denk ik. Het is nog even afwachten, Bol.com levert het boek pas eind maart af.
Geduld, geduld.

donderdag 12 januari 2017

Frans Kellendonk

Schrijfster Hanna Bervoets heeft de Frans Kellendonk-prijs gekregen. Het is haar van harte gegund. Je kunt immers nooit teveel over boeken praten. En dus ook niet over prijzen voor boeken en schrijvers. De prijs voor Bervoets is vernoemd naar Franciscus Gerardus Petrus (Frans) Kellendonk, schrijver, anglist en vertaler. Kellendonk overleed een maand na zijn 39e verjaardag (aan AIDS) en werd begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied.
Heeft dit ook maar iéts met Dylan te maken? De Frans Kelledonk-prijs is immers geen Nobelprijs voor de Literatuur. Nee, dat klopt. En toch, er is wel degelijk een directe link tussen de geboren Nijmegenaar en de uit Minnesota afkomstige schrijver. Wikipedia meldt bijvoorbeeld dat Kellendonk een obsessie had voor Dylan.
Zo kocht hij in 1974 een boekje over Dylans jeugdjaren in Hibbing en hij kon niet wachten om diens toentertijd nieuwe album Planet Waves te horen nadat hij in The Times een lovende recensie las. Het wachten is nu op het boek “Visions in Blue. Frans Kellendonk als Bob Dylan-fan” van emiritus-hoogleraar Jaap Goedegebuure, dat volgend jaar zou moeten verschijnen.
In 2018, het jaar dat Leeuwarden de Europese Culturele Hoofdstad is. Een mooi moment voor deze biografie.

dinsdag 10 januari 2017

Nat Hentoff

Nat Hentoff is overleden, 91 jaar oud. Een naam die mij in eerste instantie niet eens wat zei. Maar dat ligt aan mijn onvolledigheid. Ik had het wel kunnen weten. Of moeten weten. Wie die Nat Hentoff was. De voormalige journalist is namelijk verantwoordelijk voor de liner notes (de 'flaptekst' van een elpee) van The Freewheelin' Bob Dylan.
The Freewheelin' was Dylan's tweede studio-album, maar de eerste volledige met geheel eigen songs. Op de hoes van de plaat staat hij innig gearmd met Suze Rotolo, zijn toenmalige vriendin. In 2008 verscheen haar autobiografie A Freewheelin' Time, met op de voorkant een foto uit dezelfde sessie als waarmee The Freewheelin' Bob Dylan is versierd.
Enfin. Hentoff. Hij overleed vrijdag in zijn appartement in Manhattan. Luisterend naar Billie Holiday, niet eens naar Dylan. Maar ja, als je 91 bent, maakt zoiets ook niet veel meer uit.